Nieuwe rekruten van de Orde vragen vrijwel altijd hetzelfde tijdens hun eerste week: waarom worden Wardens nooit alleen op wacht gezet, zelfs niet tijdens de rustigste periodes? Het antwoord ligt niet in enig recent voorval, maar in een patroon dat de kroniekschrijvers al generaties geleden documenteerden.
Een Warden die alleen op wacht staat, vertoont volgens de oude observaties een merkbaar tragere reactietijd bij een eerste aanval — niet door gebrek aan vaardigheid, maar simpelweg omdat er niemand is om het eerste teken van gevaar te bevestigen. Twijfel kost tijd, en tijd is precies wat een verdediger niet heeft wanneer een Wyrm de buitenmuur nadert.
Belangrijker nog is wat er gebeurt na een eerste succesvolle verdediging. Een Warden die alleen heeft standgehouden, keert vaak terug met een vertekend beeld van het eigen kunnen — een gevaarlijke overmoed die de kronieken meermaals in verband brengen met latere, fatale fouten. Een partner die de gebeurtenis samen heeft meegemaakt, corrigeert dat beeld vanzelf, gewoon door de gebeurtenis samen te bespreken.
De regel is dus niet enkel tactisch, maar ook psychologisch. Voor elke nieuwe Warden die het garnizoen vervoegt, geldt hetzelfde advies dat generaties voor hen al kregen: zoek een partner voordat u een wapen opneemt, niet erna.