Volgens de oudste kronieken die nog in het archief van Valincoust bewaard worden, is het bolwerk nooit gebouwd om voor altijd stand te houden — enkel om lang genoeg stand te houden. Die nuance is de afgelopen decennia grotendeels vergeten, tot de muren zelf ons eraan herinnerden.
Drie generaties Wardens hebben de Rift gesloten gehouden door een combinatie van waakzaamheid en, eerlijk gezegd, geluk. Elke generatie voegde iets toe aan de verdediging: de eerste bouwde de buitenmuren, de tweede de wachttorens, de derde de ondergrondse gangen die als laatste toevluchtsoord dienen wanneer de poorten vallen. Wat geen enkele generatie toevoegde, was een plan voor wat er gebeurt wanneer al deze verdedigingen tegelijk falen.
Dat moment is nu. De laatste drie maanden zijn de Wyrm-aanvallen niet enkel talrijker geworden, maar ook gecoördineerder — een patroon dat de oudere kroniekschrijvers nooit hebben gedocumenteerd. Wat vroeger geïsoleerde invallen waren, lijkt nu een doelbewuste belegering, alsof iets, of iemand, aan de andere kant van de Rift een strategie heeft opgevat.
Voor elke nieuwe Warden die zich bij het garnizoen voegt, is het belangrijk dit te begrijpen: u verdedigt niet enkel een muur. U verdedigt een structuur die al eeuwenlang op het randje van instorting balanceert, en die enkel blijft staan omdat er altijd, tot nu toe, net genoeg mensen bereid waren geweest haar te verdedigen.